တစ္ေယာက္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို
တစ္ေယာက္က ျဖည့္စြမ္းေပးခဲ့
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံကို
တစ္ေယာက္က ရင္ခုန္ေပးခဲ့
စီးေနတဲ့ ႏွလံုးေသြးေတြြက
နရီစည္းခ်က္ အတူတူ
ျခားေနတဲ့ ေျမအားလံုးက
တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္း ျဖစ္ျဖစ္သြား
သူ႔ရုပ္ ကိုယ့္သြင္ ျမင္ဖူးစရာမလို
သူ႔ရင္ခုန္သံ ကိုယ္ၾကားရတယ္
ကိုယ့္ႏွလံုးသား သူျမင္ရတယ္
သူငယ္ခ်င္း ... ...
အဲဒီေ၀ါဟာရက
ႏႈတ္ဖ်ားက အသံမဟုတ္ဘူး
စာရြက္ေပၚက မင္စက္မဟုတ္ဘူး
ႏွလံုးေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ ရင္ထက္အကၡရာ
ကမာၻတည္သ၍
ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ႏိုင္
ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏိုင္
ဘယ္ေတာ့မွ အေရာင္မမွိန္
ဘယ္ေတာ့မွ မေဟာင္း မႏြမ္း။ ။
ကိုၾကည္ႏိုင္
21. 3. 2010 ေန႔ကပါ။ ကမာၻ့ကဗ်ာဆရာမ်ားေန႔အမွတ္တရ အတြက္ က်ေနာ့္ရဲ႕က်ံဳတိုင္းရြာဆိုဒ္မွာ နံရံကပ္စာေစာင္ေလးလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ 20. 3. 2010 ညမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီမွာ ကဗ်ာလိုက္ေတာင္းပါတယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ နံရံကပ္စာေစာင္မွာတင္ဖို႔ အခုခ်က္ခ်င္းေရးေပးပါဆိုၿပီေတာ့ ကေသာင္းကနင္းကို လိုက္ေတာင္းျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးက သူတုိ႔ရဲ႕ လက္ရွိအလုပ္ေတြကို ခဏပစ္ထားၿပီး က်ေနာ့္အတြက္ ကဗ်ာကို ညတြင္းခ်င္းပဲေရးေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ နံရံကပ္စာေစာင္ဟာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းအားနဲ႔ အခ်ိန္အခါမီ ထေျမာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ အခုကဗ်ာေလးက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို တေလးတစား မွတ္တမ္းတင္တဲ့အေနနဲ႔ အဲဒီနံရံကပ္စာေစာင္မွာ က်ေနာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးပါ။
0 comments:
Post a Comment
Comment ေလးတစ္ေၾကာင္း ဆိုေပမယ့္လို႔ က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့
ဗီတာမင္တစ္သန္းပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အခု Post နဲ႔ပတ္သက္လို႔
စာဖတ္သူရဲ႕ ေ၀ဖန္စကားေလးေျပာခဲ့ပါဦးခင္ဗ်ာ ...။