အေမ့ရင္တြင္းစကား

တံေတာင္ဆစ္ကိုေထာက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း အားျပဳ ထလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ  .....

``အား ...ကြ်တ္   ကြ်တ္´´

တစ္ကိုယ္လံုးမွာရွိတဲ့ အ႐ိုး၊ အေၾကာ၊ အသား အားလံုး ညက္ညက္ေၾကသြားမေလာက္ နာက်င္မႈေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ပါးလွပ္လွပ္ေလးက ဖ်ာစုတ္ေလးေပၚ ပံုကနဲ။ ငါ...ထိုင္ႏိုင္မွျဖစ္မယ္၊ ငါ...ထိုင္ႏိုင္ရမယ္ ...ငါ...စာတစ္ေစာင္ မျဖစ္မေန ေရးရမယ္လို႔ အေမအိုက က်ံဳ၀ါးၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထထိုင္ဖို႔ ထပ္ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ အံက်ိတ္ ႀကိဳးစားလိုက္မွ ထိုင္လို႔ရသြားပါေတာ့တယ္။
 

ေသတၱာေဟာင္းေလးကိုဖြင့္ၿပီး အ၀တ္စုတ္ေလးေတြေအာက္မွာ သိမ္းထားတဲ့ ခဲတံတိုေလးနဲ႔ ဗလာစာအုပ္ေဟာင္းေလးကို ထုတ္ၿပီး ရင္ခြင္မွာခဏပိုက္ အေမာေျဖေနရေသးတယ္။

``သားရယ္....´´

သားငယ္ငယ္ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က သံုးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေဟာင္းေလးနဲ႔ ခဲတံတိုေလးက အေမ့အဖို႔ေတာ့ သားအလြမ္းေျပေပါ့။

_________________

ေသတၱာေလးေပၚ ဗလာစာအုပ္ေလးရဲ႕ စာမ်က္ႏွာအလြတ္ကို ဖြင့္တင္ရင္း ခဲတံကိုတံေတြးဆြတ္လို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္တယ္။

သို႔ .....သားႀကီးေရ .... အင္း...အဲဒီလို စေရးရမယ္။ သားကိုသတိရတဲ့အေၾကာင္း၊ အရမ္းခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေလးလဲပါမွ။ ဒါမွ သားကဖတ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာမွာေပါ့။ ႐ြာျပန္လာဖို႔ေတာ့  မမွာေတာ့ပါဘူးေလ။ သူ႔မိသားစုနဲ႔သူ အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနမွာေပါ့။ အဲ...အေမမက်န္းမာတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ အသိေပးလို႔မျဖစ္ဘူး။ သားေလးစိတ္ဆင္းရဲေနရဦးမယ္။ ဒီေတာ့.... စာအဆံုးမွာ အေမက်န္းမာတယ္သားေရလို႔ မျဖစ္မေန ထည့္ေရးရမယ္။ ဒါပဲေပါ့။ သားကိုသတိရလို႔ေရးတဲ့စာ။ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။

_______________

``ကြ်န္ေတာ္သိပ္မိုက္တယ္ဗ်ာ။ အေမ့ဆီ မေရာက္တာၾကာၿပီ။ အလုပ္တာ၀န္၊ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္၊ သားသမီးတာ၀န္ေတြနဲ႔ လံုးျခာလည္ၿပီး အေမ့ကို ပစ္ထားခဲ့မိတယ္ဗ်ာ။ ခုေတာ့ ....  .....´´

သတင္းစကားကို သယ္ေဆာင္လာသူက သူ႔ကို စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာၾကည့္ရင္း  ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးတဲ့ေလသံနဲ႔ ....

`` ငါ့...ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါကြာ။ မင္းအတြက္ စာတစ္ေစာင္ မင္းအေမေပးထားခဲ့တယ္။ ´´

``ဗ်ာ ! ...စာတစ္ေစာင္...ဟုတ္လား...အေမမွ ...   ...´´

`` ဟုတ္ပါတယ္ကြာ။ ငါလည္း ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး မင္းကိုမေပးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူမဆံုးခင္ ႏွစ္ရက္က ေပးခဲ့တာ။...ဒီမွာ ...´´

သူ႕လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ စာရြက္ေဟာင္းေလးကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ .....

``ဟာ...အေမရယ္ သားနားလည္ပါတယ္။ အေမေျပာခ်င္တာေတြကို သားနားလည္ပါတယ္... ခင္ဗ်ားဗ်ာ...ရက္စက္လိုက္တာ အေမ့ရဲ႕စာကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး က်ဳပ္ဆီ ပို႔မေပးခဲ့ဘူး ....´´

လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ စာရြက္အႏြမ္းေလးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကတုန္ကယင္နဲ႔ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြေ၀့သီေနတဲ့ ရီေ၀ေ၀မ်က္လံုးက ျမင္ေနရတဲ့ အေမ့ရဲ႕ စာေတြေလ ...   ....။

``အေမရယ္...အေမစာမတတ္ဘူးဆိုေပမယ့္ သားအကုန္လံုးကို နားလည္ပါတယ္ .....´´

____________________

ကိုၾကည္ႏိုင္