၆၁
ညခါ နတ္ပြဲက
သူတို႔အာေငြ႕ ျဖဴျဖဴလြ
မ်က္ႏွာဖံုးေနာက္မွ။ ။
ကိကကု
ဂ်ပန္နတ္ကြန္းမ်ား၌ ပြဲေတာ္ေန႔မ်ားတြင္ မ်က္ႏွာဖံုးအုပ္ ဂ်န္မ်ားက ကဂုရ ေခၚေသာ နတ္က ကို ကၾကသည္။ ရပ္သူ႐ြာသားမ်ားက ၀ိုင္းတိုးၾကည့္ၾကသည္။ တန္ေဆာင္တိုင္ ဆီမီးေရာင္တြင္ တေျပာင္ေျပာင္ ေတာက္ပေသာ အ၀တ္မ်ား လွပါဘိ၏။ ၀ိုင္းႀကီးပတ္ပတ္လွည့္ကာ ကပံုခုန္ပံုမ်ား ၾကြၾကြ႐ြ႐ြ ရွိပါဘိ၏။ စည္တီးသံ၊ ေျပြမႈတ္သံတို႔ နားေထာင္ေကာင္းပါဘိ၏။ ဤသို႔ လူအမ်ားက ခံစားမိၾကမည္။ သို႔ေသာ္လည္း အကသမားမ်ား ၀တ္ထားသည့္ မ်က္ႏွာဖံုး၏ေနာက္မွ ထြက္လာေသာ ေမာပန္းသည့္ အာေငြ႕သည္ အျပင္ဘက္ အေအးဓါတ္ႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ ေရေႏြးေငြ႕ပမာ ႐ုပ္ေျပာင္း၍ တေထာင္းေထာင္းထလွ်က္ အက၀ိုင္းထဲတြင္ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္သည္ကိုကား ကိကကုသာလွ်င္ သတိထားမိသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ ဤကား သူ၏ အျမင္ဆန္းတစ္ကြက္ပါေပ။
___________________________________
၆၂
ႏွင္းဦး ျဖဴေဖြးထက္
ေဟာက္ေဟာက္ပက္ပက္ က်င္ငယ္ကြက္
ဘယ္ေကာင္ရဲ႕ လက္ခ်က္။ ။
ကိကကု
ေဆာင္းဥတုတြင္ ပထမဆံုးက်၍ ျဖဴေဖြးေတာက္ပေနေသာ ႏွင္းျပင္သည္ ေပၚဦးေပၚဖ်ားျဖစ္၍ လူခ်စ္လူခင္ ခံရသည္။ ဂြမ္းဆိုင္ ဂြမ္းစုႀကီးပမာ အိစက္ေနေသာ ဤႏွင္းျပင္ႀကီးေပၚတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူသည္ က်င္ငယ္စြန္႔သြားသျဖင့္ ႏွင္းခဲအရည္ေပ်ာ္ကာ အ၀ါကြက္ႀကီး ထင္က်န္ခဲ့သည္။ အက်ည္းတန္ပါဘိသည္။ လုပ္ရက္လွပါဘိ။ ဤသို႔ ကကိကုက ညည္းလိုက္သည္။
ႏွင္း၏အလွအပ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ ႐ူပကာရကို ေပၚလြင္ေစခ်င္၍ ဆန္႔က်င္ဘက္ သေဘာတစ္ခုႏွင့္တြဲကာ ေရးလိုက္သည္မွာ ေရးသင့္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာမွာ က်င္ငယ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ သင့္ပါမည္လားဟု စဥ္းစားစရာ ရွိပါသည္။ စာဆို ကကိကုသည္ သူမ်ားမျမင္သည္ကို ျမင္ၿပီးလွ်င္ သူမ်ားမေတြးသည္ကိုေတြး၍ သူမ်ားမေရးသည္ကို ေရးသျဖင့္ အကဲ့ရဲ႕လည္း ခံရပါသည္။ အခ်ီးမြမ္းလည္း ခံရပါသည္။
_______________________________________
၆၃
ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ကိုေလ
တေရးတေမာ အိပ္ပါေစ
ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား ေၾကြ။ ။
ကိကကု
ေႏြဦးေပါက္ၿပီ။ တစ္ႏွစ္လံုး ေမွ်ာ္ခဲ့ရသည့္ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား ပြင့္ၾကၿပီ။ တခ်ိဳ႕ေသာ ပြင့္ဖတ္တို႔မွာ ရင့္ေရာ္ၿပီျဖစ္၍ ေလျပည္တြင္ ေၾကြၾကၿပီ။ သစ္ပင္ေအာက္ ျမက္ခင္းျပင္တြင္ ျပန္႔က်င္းလွပေနသည့္ ပြင့္ဖတ္မ်ားကို အိပ္ေနေသာ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ႏိုးလွ်င္ တံျမက္စည္းျဖင့္ လွည္းပစ္ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္ တေရးတေမာ အိပ္ပါေစဦးဟု ကိကကု ဆႏၵျပဳလိုက္သည့္ ဟိုကၠဴျဖစ္ပါသည္။ အလွကို ျမတ္ႏိုးေသာ ဂ်ပန္႔သေဘာတစ္ရပ္ပါေပ။ ႏွင္းဦးျဖဴေဖြးကို ျမတ္ႏိုး၍ ဖြဲ႕ပံုႏွင့္ ခ်ယ္ရီပန္းကို ျမတ္ႏိုး၍ ဖြဲ႕ပံုကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ၿပီးလွ်င္ ျခားနားခ်က္ကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ။
___________________________________
၆၄
အိပ္မက္ထဲ လာသြား
ေမေမ့ကို ျပန္လႊတ္သလား
ဥၾသ ဥၾသက်ား။ ။
ကိကကု
ဥၾသက်ားဟု ဤတြင္ ျမန္မာလိုေရးလိုက္ေသာ ဂ်ပန္ငွက္မွာ ဟိုတိုတိုဂိစု ငွက္ ျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္အမည္မွာ ျမည္သံစြဲအမည္ ျဖစ္သည္။ ဤငွက္သည္ ဥၾသမ်ိဳး၀င္ျဖစ္သည္။ သူတပါးအသိုက္တြင္ မိမိဥကိုခ်သည္။ အသိုက္ရွင္က ဥကို ၀ပ္ေပးရသည္။ ဥကေပါက္ေသာအခါ ဧည့္သည္ငွက္ငယ္သည္ အသိုက္ရွင္၏ ရင္ေသြးမ်ားကို အသိုက္ထဲက ကန္ခ်သည္။ ဤသို႔ အက်င့္ရွိသည့္ ဥၾသအမ်ိဳး၀င္ အဆင္းက်ားေသာ ငွက္ျဖစ္သည္။ ဥၾသက်ားသည္ ျမန္မာဥၾသကဲ့သို႔ပင္ ညအခါလည္း တြန္ျမည္တတ္ပါသည္။
တစ္ခုေသာ ေႏြရာသီညတြင္ ကိကကုကို အိပ္မက္ထဲ၌ သူ႔အေမႏွင့္ ေတြ႕ရသည္ဟု ျမင္မက္ေနပါသည္။ ကြယ္လြန္ေသာ မိခင္ႏွင့္ ေတြ႕ရေသာသားသည္ ၀မ္းသာေနမည္မွာ မလြဲပါ။ မိခင္ကို တြယ္ဖက္၍ ေနခ်င္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း အျပင္ဘက္ ထင္းရွဴးေတာမွ ဥၾသက်ား တြန္ျမည္လိုက္သည့္အသံကို ၾကားရေသာအခါ အိပ္ေနရာမွ ႏိုးသြားသည္။ ႏိုးသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မိခင္လည္း ေပ်ာက္သြားသည္။ ဥၾသေအာ္လို႔ မိခင္ေပ်ာက္ရသည္ဆိုကာ ငွက္ကိုရန္ေတြ႔လိုက္ေသာ ဟိုကၠဴျဖစ္ပါသည္။ မိခင္ကို တကယ္ခ်စ္၍ ဤဟိုကၠဴကို ကိကကုေရးသည္ဟု ေျပာသူက ေျပာပါသည္။ အဆန္းထြင္ခ်င္၍ ေရးသည္ဟု ေျပာသူက ေျပာပါသည္။
_________________________________
၆၅
ေရကိုဖ်န္းစမ္းပါ
စာကေလးေရာ ပုစဥ္းပါ
စိုေအာင္ ဖ်န္းစမ္းပါ။
ကိကကု
ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ေရွးထံုးစံအရ ေႏြဥတုကို ေျခာက္ပိုင္း ပိုင္းထားပါသည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ပိုင္းမွာ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္တြင္စသည့္ သွ်ိဳးသွ်ိဳႏွင့္ ဇူလိုင္လ ၂၃ ရက္တြင္စသည့္ ဒအိသွ်ိဳ တို႔ျဖစ္ပါသည္။ အပူကေလး၊ အပူႀကီး ဟု ဆိုလိုပါသည္။
ကိကကုသည္ အပူကေလး၊ အပူႀကီး ေန႔တစ္ေန႔တြင္ ပူအိုက္လွ၍ ယပ္ေတာင္ကိုင္ကာ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုအတြင္း သစ္ရိပ္တစ္ခုတြင္ နားေနခိုက္ စာကေလးမ်ား ခုန္ဆြ ခုန္ဆြႏွင့္ အစာရွာေနသည္ကို ျမင္ရသည္။ ပုစဥ္းရင္ကြဲမ်ား သစ္႐ြက္အုပ္ထဲတြင္ စီရီစီရီ ေအာ္ေနသည္ကို ၾကားရသည္။ ထိုအခိုက္ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္သည္ ေရငတ္ညွိဳးေျခာက္ေနသည့္ သစ္ပင္မ်ားကို ေရေလာင္းသည္။ ၀ီရိယေကာင္းေကာင္းႏွင့္ အစာရွာေနသည့္ စာကေလးငွက္ ၿငိမ္သြားေလာက္ေအာင္ ေရဖ်န္းစမ္းပါ။ ဇြဲေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ေအာ္ျမည္ေနသည့္ ပုစဥ္းရင္ကြဲ ၿငိမ္သြားေလာက္ေအာင္ ေရဖ်န္းစမ္းပါ။ သို႔မွသာ ဤအပူ ၿငိမ္းပါေတာ့မည္ဟူ၍ ကိကကု ေျပာလိုသည္ဟု ထင္မိပါသည္။ သို႔မဟုတ္ကလည္း ကိကကု မိုးကို တ ေနသည္လား မေျပာႏိုင္ပါ။
________________________________
၆၆
ပိန္း႐ြက္ထဲမွာေလ
သူ႔အသက္ကို ထုပ္ထားေပ
မိုးစက္ မိုးေပါက္ေရ။ ။
ကိကကု
ျမန္မာစကားတြင္ သူ႔လက္ထဲကေရပါဆိုေသာ စကားစဥ္၏ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးရွိသည့္ ဟိုကၠဴျဖစ္ပါသည္။ သြန္လိုသြန္၊ ေမွာက္လိုေမွာက္၊ ေသာက္လိုေသာက္၊ သံုးလိုသံုး ျဖစ္ပါသည္။
________________________________
၆၇
ဟင္းျပဳတ္ဒယ္အိုး၀
ခေမာက္မိုးေရ စက္စက္က်
ေကာက္စိုက္သူ မိန္းမ။ ။
ကိကကု
အေ၀းေကာင္းကင္နိမ့္တြင္ မိုးသား။ မိုးသားေအာက္တြင္ ႏွင္းျဖဴေဖြးေဖြးႏွင့္ ေတာင္ထြတ္ ေတာင္႐ိုးမ်ား။ ေတာင္ေျခတြင္ ေတာတန္းျမက္ခင္း။ ျမက္ခင္းႏွင့္ တစ္စပ္တည္းတြင္ ဆည္ေရေသာက္ လယ္ကြက္မ်ား။ လယ္ကြက္ထဲတြင္ ကန္သင္း႐ိုးမ်ား။ ကန္သင္းေပၚတြင္ ေကာက္စိုက္သမမ်ား ေကာက္ဆုပ္ခ်၍ ထမင္းစားရန္ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကသည္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္ရြာေနသျဖင့္ သူတို႔၏ ခေမာက္မ်ားမွ မိုးေရသည္ ဟင္းျပဳတ္ဒယ္အိုးထဲသို႔ တစက္စက္က်ေနသည္။ ဤအခ်င္းအရာကို ကိကကု ေရးဖြဲ႕ထားပါသည္။ ဂ်ပန္မႈက်ြမ္းက်င္သူအခ်ိဳ႕၏ အလိုအရဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕ႀကီးဆန္ေသာ စာဆိုကိကကုသည္ ေကာက္စိုက္သမတို႔ကို ၾကင္နာ၍ ဤသို႔ေရးသည္မဟုတ္။ မသန္႔ရွင္းသည္ကို ေဖၚထုတ္လို၍ မလိုတမာ ေရးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။
__________________________________
၆၈
တစ္ေထာင္ေသာ လက္မ်ား
လက္ရန္းေပၚမွာပါတကား
ေလညင္းခံတံတား။ ။
ကိကကု
ပူအိုက္ေသာ ေႏြရာသီတြင္ လူတုိ႔သည္ အိမ္မွထြက္၍ နီးရာတံတားတြင္ လက္ရန္းကိုကိုင္ကာ ေလညင္းခံၾကသည္ကို ဖြဲ႕ဆိုထားပါသည္။ ကိကကုသည္ လူေတြဟု တိုက္႐ိုက္မဆို။ သူ႔မ်က္ေစ့ထဲတြင္ ေလညင္းခံသမားတို႔၏ ေခါင္း၊ ကိုယ္၊ ေျခေထာက္တို႔က မထင္ရွား။ တံတားလက္ရန္းေပၚတြင္ အားျပဳတင္ထားၾကေသာ လက္မ်ားက အေရးႀကီးေနသည္။ ကိကကုသည္ သူတစ္ပါးႏွင့္မတူေအာင္ ျမင္တတ္၊ ၾကည့္တတ္၊ ေရးတတ္ပါသည္။
_________________________________
၆၉
မ်က္ႏွာမွာကပ္တြယ္
ထမင္းလံုး ျဖဴျဖဴေလးကိုကြယ္
ယင္ကို ေပးလိုက္တယ္။ ။
ရန္စက္တစု(၁၆၅၄-၁၇၀၁)
ရန္စက္တစုသည္ လယ္ယာဦးႀကီးတစ္ဦး၏သား ျဖစ္သည္။ အႏြယ္၏အမည္မွာ ဟတၱိဳရိ။ အ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါ ဆမူရအိ တစ္ဦးအျဖစ္ စစ္မႈထမ္းသည္။ အ၀ဂ်ီကၽြန္းသားျဖစ္ေသာ္လည္း ေအဒိုၿမိဳ႕တြင္ ႀကီးသည္။ ေနာင္အခါ အလုပ္မွထြက္၍ ပန္းခ်ီအတတ္ႏွင့္ ဟိုကၠဴပညာကို လိုက္စားသည္။ ထိုအခါ ဗသွ်ိဳး၏ အတြင္းေန တပည့္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္လာသည္။
ကိကကုသည္ ဗသွ်ိဳး၏ ဟိုကၠဴမွ ခြဲထြက္သေလာက္ ရန္စက္တစုသည္ ဗသွ်ိဳးမူကို ေျခရာထပ္ လိုက္နာသည္ဟု ဆိုသည္။ စကားလံုးေခၽြတာသိပ္သည္းသည့္အရာတြင္ ဗသွ်ိဳးကပင္ ခ်ီးမြမ္းရသည္။
ရန္စက္တစုသည္ ေရခ်ိဳးအိမ္က ျပည့္တန္ဆာမႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳသည္။ သူ၏ကဗ်ာမ်ားမွာ အေရအတြက္အေနျဖင့္ ၄၂၄ ပုဒ္မွ်သာ ရွိေသာ္လည္း အထူးထက္ျမက္သည့္ စာဆိုတစ္ဦးျဖစ္သည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ သူ၏ စိတ္ထားတည္ၾကည္မႈမွာ သူ၏ကဗ်ာတြင္ ထင္ဟပ္လွ်က္ရွိသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ပညာရွင္မ်ား မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
အထက္ပါ ဟိုကၠဴတြင္ သူူ၏သနားငဲ့ညွာတတ္မႈကို ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။ ထမင္းစားရင္း မ်က္ႏွာမွာကပ္ေနသည့္ ထမင္းလံုးကေလးကို အမွတ္မဲ့ လႊင့္မပစ္လိုက္ပါဘူး၊ အနားမွာ အစာေမွ်ာ္ေနသည့္ ယင္ေကာင္ကေလးကို ေပးလိုက္ပါတယ္တဲ့။
____________________________________
၇၀
စာလည္း မပါပါ
အမွာစကားလည္း ပါမလာ
မုန္႔လံုး ၅ ထုပ္ပါ။ ။
ရန္စက္တစု
ဤတြင္ ဂ်ပန္တို႔ ယေန႔ထက္တိုင္ ေလးေလးစားစား လိုက္နာက်င့္သံုးေနသည့္ ထံုးစံတစ္ခုကို သိထားဖို႔လိုပါသည္။ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ငါးလ ငါးရက္ေန႔ (=ေမလ ၅ ရက္) သည္ တန္ဂိုႏိုစကၡဳ ေခၚ ပြဲေန႔ျဖစ္သည္။ ျမန္မာလို လူကေလး၏ ႏွစ္ပတ္လည္ပြဲေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ သားေယာက္က်ား လူကေလးရွိသည့္ မိဘမ်ားက က်င္းပေပးေသာပြဲ ျဖစ္သည္။ ယင္းေန႔တြင္ တံခြန္တိုင္ စိုက္ထူသည္။ တံခြန္တိုင္ထိပ္တြင္ အ၀တ္ငါး႐ုပ္ သို႔မဟုတ္ စကၠဴငါး႐ုပ္ကို တံခြန္လံုးသဖြယ္ ဆြဲလႊင့္သည္။ သာတစ္ေယာက္ရွိလွ်င္ ငါးတစ္ေကာင္၊ ႏွစ္ေယာက္ရွိလွ်င္ ႏွစ္ေကာင္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ အထက္မွေအာက္သို႔ ခ်၍ဆြဲသည္။ အနက္ေရာင္၊ အနီေရာင္၊ အျပာေရာင္ စသည္ျဖင့္ အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည့္ ငါး႐ုပ္မ်ား ေလထဲတြင္ တလြန္႔လြန္႔ ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ ယင္းငါးမွာ ဂ်ပန္လို ကိုအိ ေခၚပါသည္။ အဂၤလိပ္လို Carp ဟု ျပန္ၾကပါသည္။ ျမန္မာလို ယုဒသန္ အဘိဓါန္အရ ငါးအံုတံုဟု ေခၚရပါမည္။ ငါးအံုတံုသည္ ေရကိုဆန္ကူးသည္။ ေရစြယ္၊ ေရေမာ္၊ ေရတံခြန္တို႔ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုးရလွ်င္လည္း ေနာက္မတြန္႔။ ခုန္၍ ပ်ံ၍ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အားထုတ္သည္။ ဤဇြဲသတၱိကို နိမိတ္ယူ၍ မိမိတို႔၏ သားေယာက္က်ားမ်ား ဘ၀ခရီးတြင္ ေတြ႕ရမည့္ အခက္အခဲ ေရစြယ္၊ ေရေမာ္၊ ေရတံခြန္တို႔ကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရေအာင္ ငါးအံုတံု႐ုပ္ တံခြန္လံုးကို လႊင့္သည္ဟုဆိုပါသည္။ ယင္း တန္ဂိုႏိုစကၡဳ လူကေလးပြဲရက္တြင္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မိတ္သဂၤဟမ်ားက ေမတၱာလက္ေဆာင္ ပို႔ၾကပါသည္။ ယခု ဟိုကၠဴတြင္ပါသည့္ မုန္႔လံုးလက္ေဆာင္ကိုမူ မည္သူက ပို႔သည္ဟု မသိရ။ စာမပါ၊ အမွာစကားမွ်လည္း ပါမလာ။ ဂုဏ္မေဖၚလိုသူ၊ မျပစားလိုသူ၊ မထင္ေပၚလိုသူ၏ လက္ရာ ျဖစ္သျဖင့္ ရန္စက္တစုက ထူးထူးဆန္းဆန္းမွတ္ယူကာ ဤဟိုကၠဴျဖင့္ ေမာ္ကြန္းတင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
__________________ ဆက္ပါဦးမယ္ _______________
0 comments:
Post a Comment
Comment ေလးတစ္ေၾကာင္း ဆိုေပမယ့္လို႔ က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့
ဗီတာမင္တစ္သန္းပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အခု Post နဲ႔ပတ္သက္လို႔
စာဖတ္သူရဲ႕ ေ၀ဖန္စကားေလးေျပာခဲ့ပါဦးခင္ဗ်ာ ...။