ဟိုကၠဴကဗ်ာ ျမည္းစရာ(၉)

၇၁

ျမက္႐ြက္ေတြေပၚမွာ

ကစားရႊင္ပ် သြားလာပါ

ႏွင္းစက္ ႏွင္းေပါက္ရာ။     ။

ရန္စက္တစု

လူ႕အသက္သည္ ႏွင္းစက္ကဲ့သို႔ ခဏတာမွ်ခံသည္။ အသက္ရွင္ေနသည့္ ကာလတိုေလးအတြင္း မိမိ ေရာက္ရာအရပ္တြင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနပါ အသင္လူသားဟု ရန္စက္တစု ေဆာ္ၾသလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မနက္ေနျခည္ႏုတြင္ ႏွင္းေပါက္ကေလး ခ်စ္ခင္စဖြယ္ ေကာင္းသလို လူတို႔သည္လည္း ခ်စ္ခင္စဖြယ္ ေကာင္းသည္။ ႏွင္းေပါက္ကေလး ၾကည္လင္႐ႊင္ျပပံုရသကဲ့သို႔ လူတို႔သည္လည္း ၾကည္လင္႐ႊင္ပ်ၾကလွ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု ရန္စက္တစု ယူဆပံုရပါသည္။

 __________________________________

၇၂

မနက္ မနက္မွာ

ေကာက္႐ိုးမိုးကာ ေနလွန္းရာ

ပိုးစုန္း ခါမိပါ။     ။

ရန္စက္တစု

ပိုးစုန္းၾကဴး(=ပိုးစိမ္းျဖဴ)မ်ား ေတာက္စားေသာ ရာသီတြင္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ က်ားမႀကီးငယ္မေရြး ညအခါ အိမ္မွထြက္၍ သစ္ပင္အုပ္၊ ေရစပ္၊ ဥယ်ာဥ္တို႔တြင္ ပိုးစုန္းၾကဴး ၾကည့္တတ္ၾကသည္။ ပြဲႀကီးလမ္းႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံရွာသူတို႔က ပိုးစုန္းၾကဴးဖမ္း၍ ေရာင္းၾကသည္။ ကုသိုလ္ရွာသူတို႔က ပိုးစုန္းၾကဴးရွာ၍ လႊတ္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕လူတို႔ကမူ သူတို႔ အရွင္ႀကီးနတ္၏ ပိုးစုန္းၾကဴးစစ္တပ္ တိုက္ပြဲႏိုင္ေအာင္ စစ္ကူအျဖစ္ ပိုးစုန္းၾကဴးလႊတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ပိုးစုန္းၾကဴးအေၾကာင္းကို ေရွးအက်ဆံုး ကဗ်ာညြန္႔ေပါင္းက်မ္း မန္ယိုသွ်ဳ တြင္ဖတ္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ပန္မ်ား၏ စိတ္တြင္ ပိုးစုန္းၾကဴးကို အေတာ္ပင္ သံေယာဇဥ္ ရွိေနၾကသည္။

အထက္ပါဟိုကၠဴတြင္ ဂ်ပန္တို႔၏ သဘာ၀သံုးမ်ိဳးကို ေတြ႕ရပါသည္။ ေကာက္႐ိုးကို မိုးကာလုပ္၍ မိုးဒဏ္ ကာကြယ္မႈ သဘာ၀က တစ္ခု။ (ေကာက္႐ိုးကို ဖိနပ္လုပ္သည္။ ဖ်ာလုပ္သည္။ ႀကိဳးလုပ္သည္တို႔ က်န္ပါေသးသည္။) မိုးလင္း၍ ေနထြက္လွ်င္ မိုးကာကို ေမ့ပစ္မထား။ ေျခာက္ေသြ႕ေအာင္ ေနလွန္းမႈ သဘာ၀က တစ္ခု။ (ေမြ႕ယာ၊ ေခါင္းအံုး၊ အ၀တ္အထည္၊ ဖ်ာ၊ ေကာ္ေဇာ စသည္တို႔ကို ေနလွန္းေနသည္တို႔ က်န္ပါေသးသည္။) မိုးကာအကၤ်ီကို ေရခါထုတ္ရာတြင္ ညက တြယ္ကပ္ပါလာသည့္ ပိုးစုန္းၾကဴးကိုပါ ခါတြက္မိ၍ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရမႈ သဘာ၀တစ္ခု၊ (ႏွံေကာင္၊ ပုရစ္၊ ပန္းပင္၊ ျမက္ပင္ စသည္တို႔ကို မသတ္မညွစ္ မခ်ိဳးမဖဲ့ မဖ်က္မဆီးသည္တို႔ က်န္ပါေသးသည္။) ဤသဘာ၀မ်ားကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ဂ်ပန္ျပည္တြင္ ေတြ႕ရသည္။

 ____________________________________

၇၃

၀ါးပင္ပ်ိဳငယ္ဟာ

ပုခံုးတစ္ဖက္ လွပ္ထားပါ

ရဲရင့္ တည္ၾကည္စြာ။     ။

ရန္စက္တစု

ဆမူရအိ သူရဲေကာင္းအျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးေသာ ရန္စက္တစု၏ သူရဲေကာင္းဘြဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္။ မွ်စ္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ကာစ ၀ါးပင္ပ်ိဳကိုၾကည့္ပါ။ ေစာင္းခြ်န္ေသာ ၀ါးပပ္၏ ဟိုမွာဘက္တြင္ ၀ါးပပ္မရွိေသာ ၀ါးလံုးသား။ ဤ၀ါးပင္ပ်ိဳကို ျမင္ရေသာ စာဆိုသည္ တက္ၾကြေသာစိတ္ျဖင့္ ဓါးတ၀င့္၀င့္လုပ္ေနေသာ လူပ်ိဳလူငယ္ကို သတိရသြားသည္။ ေရွးေခတ္ ဂ်ပန္လူငယ္သည္ အေၾကာင္းရွိ၍ သတၱိျပရမည္ဆိုလွ်င္ ဓါးအိမ္မွ ဓါးကိုဆြဲထုတ္၍ ဓါးကိုင္ေသာလက္ ဓါး၀င့္သာေအာင္ အကၤ်ီလက္တစ္ဖက္ကို ခၽြတ္ကာ ပုခံုးကို လွပ္လိုက္သည္။ ၀ါးပင္ကိုျမတ္ႏိုး၍ သူရဲေကာင္းစိတ္ကို လိုလားေသာ ဂ်ပန္တစ္ဦး၏ ကဗ်ာနိမိတ္ပံု တစ္ခုပါေပ။

_______________________________

၇၄

ႏွင္းေဖြး ၀င္းေပါက္မွာ

ေရစည္ပိုင္းႏွင့္ ႀကိတ္ဆံုဟာ

ပံုေပၚထင္ရွားလာ။     ။

ရန္စက္တစု

ေရွးေခတ္ ဂ်ပန္အိမ္တစ္လံုး၏ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္။ ဂ်ပန္အိမ္ကို ၿခံ၀န္းခတ္ထားေလ့ရွိသည္။ ၀င္းေပါက္တြင္ တံခါးႏွင့္။ အိမ္နားတြင္ ညစ္ေထးေသာ စပါးႀကိတ္ဆံုတစ္ခု။ သစ္သားစည္ပိုင္းေဟာင္း တစ္ခြက္။ ၀င္းအတြင္း ၀င္တံုထြက္တံုလုပ္ေနသူတို႔သည္ ႀကိတ္ဆံုႏွင့္ စည္ပိုင္းကို ေတြ႕ျမင္ေနက်ျဖစ္၍ ႐ိုးေနၾကၿပီ။ ရွိမွန္းပင္ သတိမမူမိၾက။ သို႔ေသာ္လည္း ဆီးႏွင္းမ်ား လႈိင္လႈိင္က်၍ ေဖြးေဖြးျဖဴသြားေသာအခါတြင္မူ ႏွင္းပြင့္က ေကာက္ေၾကာင္းေဖၚေပးသျဖင့္ ႀကိတ္ဆံုလည္း ထင္းလာသည္။ စည္ပိုင္းလည္း ေပၚလာသည္။ အေ၀းက လွမ္းၾကည့္ေသာအခါ အႏုပညာလက္ရာတစ္ခု၊ ကဗ်ာဆန္ေသာ ျမင္ကြင္းတစ္ကြက္ ျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရန္စက္တစုက ဤဟိုကၠဴကို ေရးလိုက္သည္။

 ______________________________________

၇၅

ဘာအသံမွ်မရွိ

စပါးပင္ကို စားမ်ိဳဘိ

ခူေကာင္ မည္းအိအိ။      ။

ရန္စက္တစု

ခူမ်ား ေကာက္ပင္ကို စားရာတြင္ ဘာအသံကိုမွ် မၾကားရ။ အႏၱရာယ္မရွိသည့္အတိုင္း ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္ပင္ စပါးခင္းမွာ ေကာက္႐ိုးခင္းျဖစ္သြားရသည္။ ဤအျဖစ္ကို ရန္စက္တစု သတိမူမိသည္။ သူေၾကာက္သြားသလား။ တရားရသြားသလား။ လကၡဏာေရး ၃ ပါးကို ျမင္သြားသလား။

ဆန္းသည့္ အခ်က္တစ္ခုမွာကား ဟိုကၠဴစာဆိုတို႔သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ သဒၵါ႐ံုကို ဖြဲ႕တတ္ၾကသည္။ ေရထဲ ဖားခုန္ဆင္းသံ၊ ရစ္ငွက္ေအာ္သံ၊ ဥၾသတြန္သံ၊ ပုစဥ္းရင္ကြဲျမည္သံ စသည္တို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤတြင္ကား အသံမရွိသည္ကို ရန္စက္တစု ဖြဲ႕သည္။ က်ယ္ေျပာေသာ လယ္ကြင္းလဟာျပင္၏ ကပ္ဆိုက္ေနေသာ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းကို ဤသို႔ ဖြဲ႕ဆိုသျဖင့္ စာဖတ္သူ၏ စိတ္ကို စိမ့္ေအး ေၾကာက္လန္႔ေစလိမ့္မည္ ထင္ရန္ရွိပါသည္။

 ___________________________________

၇၆

ကန္သင္း႐ိုးတစ္လႊား

ခဏေအာ္၍ တိတ္ဆိတ္သြား

ဖားေတြပါတကား။     ။

ကိယိုရအိ(၁၆၅၁-၁၇၀၄)

ကိယိုရအိသည္လည္း ကိကကုႏွင့္ ရန္စက္တစုတို႔ကဲ့သို႔ ဗသွ်ိဳး၏ အတြင္းေန တပည့္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ နဂစကိၿမိဳ႕ဇာတိျဖစ္ေသာ္လည္း က်ိဳတိုၿမိဳ႕တြင္ တက္ေနသည္။ စစ္ပညာကို ေလ့လာေသာ္လည္း ဟိုကၠဴစာဆိုအျဖစ္ အသက္ေမြးသည္။ တ႐ုတ္က်မ္းဂန္ ေလ့လာသည္။ ပန္းခ်ီေဆးေရးအတတ္ ကၽြမ္းက်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း ပတ္၀န္းက်င္သဘာ၀ကို ျမတ္ႏိုးသည္။ ေလ့လာသည္။ ျမင္တတ္သည္။ ဖြဲ႕ႏြဲ႕စာဆိုသည္။

မိုးက်၍ လယ္ကြက္ ေရတင္ေသာအခါ ညေနမိုးခ်ဳပ္ ေနရီခ်ိန္၊ လယ္ကန္သင္း႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဖားမ်ားစု၍ သံၿပိဳင္ေအာ္ၾကသည္။ ဇာတ္တိုက္ထားသည့္အလား ညီညီညာညာ အသံေသး၊ အသံႀကီး၊ အသံစာစာ၊ အသံတံုးတံုး စု၍ ေအာ္ၾကသည္။ ေအာ္၍ေကာင္းတုန္း တစ္စံုတစ္ဦးက အမိန္႔ေပးလိုက္သည့္ပမာ ႐ုတ္တရက္ အေအာ္ရပ္လိုက္သည္။ အားလံုးတၿပိဳင္နက္ပင္ မေရွးမေႏွာင္း ရပ္လိုက္သည္။ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲတြင္ ဆူညံေနေသာ ကန္သင္း႐ိုးသည္ ခ်က္ခ်င္း တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဆူညံျခင္းႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ဆန္႔က်င္ဘက္ သဘာ၀တရားႏွစ္ခုကို ပုခံုးခ်င္းတိုက္ေပး၍ ဆိတ္ၿငိမ္မႈ၏ ေလးနက္ပံုကို သ႐ုပ္ေဖၚလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

 _____________________________________

၇၇

ဇာတိရပ္ကိုပင္

တေရးတေမာ အိပ္႐ံု၀င္

ခရီးသည္ ငွက္လွ်င္။     ။

ကိယိုရအိ

ခရီးသည္ငွက္ ဆိုသည္ကို အပူပိုင္းေဒသသားမ်ား သတိမထားမိတတ္ၾက။ ခရီးသည္ငွက္ ဆိုသည့္ စကားလံုးကိုပင္ ဘာသာျပန္၍ ဖန္တီးယူရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေအးပိုင္း ေဒသမ်ားတြင္ကား သတိမထားမိပဲ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေသာ ငွက္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာမူ ေဆာင္းရာသီဘက္ကူး၍ ရာသီေအးစျပဳလာလွ်င္ ေျမာက္ဘက္ အေအးဇံုမွ ငွက္တို႔သည္ အစုအအုပ္ဖြဲ႕ကာ ဥတုေႏြးရာ ေတာင္ဘက္သို႔ ပ်ံသန္း ေျပာင္းေရႊ႕ၾကသည္။ သူတို႔ အသြားအျပန္ခရီးတြင္ ေရေျမေတာေတာင္ အိမ္ေက်ာင္းဇရပ္ အေဆာက္အဦးမ်ား၌ သူတို႔ စုေ၀း တည္းခိုသြားသည္ကို ႏွစ္တိုင္း ေတြ႕ေနၾကရသျဖင့္ မေရွာင္သာပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ကို ခရီးသည္ငွက္ဟု ေခၚၾကပါေတာ့သည္။

ကိယိုရအိသည္လည္း ဇာတိရပ္႐ြာတြင္မေန၊ က်ိဳတိုႏွင့္ အျခားအရပ္တို႔တြင္ လွည့္လည္ေန၍ တစ္ခါတစ္ရံ နဂစကိၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါတြင္ ငါ့ခ်က္ျမဳပ္ရာဟု ေအာက္ေမ့ကာ ၀မ္းသာမည္ရွိတုန္း ထြက္ခြာရျပန္သည္။ ခရီးသည္ငွက္ႏွင့္ တူေတာ့သည္ဟုေျပာကာ ၀မ္းနည္းစကား ဆိုလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

 ______________________________________

၇၈

ကိစၥမ်ားလွအင္

ပင္လယ္ထဲတြင္ မိုးထဲတြင္

႐ြက္ျပည့္ ႐ြက္၀က္ တင္။     ။

ကိယိုရအိ

ဂ်ပန္ကြ်န္းမ်ားအနီးရွိ ကမ္းလြန္ပင္လယ္ျပင္တြင္ ပင္လယ္ေရလုပ္သားတို႕သည္ မိုးကိုမေရွာင္ႏိုင္။ ေလကို မေရွာင္ႏိုင္။ ေလွငယ္တက္စင္းတို႔ကို ႐ြက္အျပည့္တင္၍ လည္းေကာင္း၊ ႐ြက္တစ္၀က္တင္၍ လည္းေကာင္း ပိုက္ခ်ၾကသည္။ ငါးရွာၾကရသည္။ အားသည္ လပ္သည္ နားေနရသည္ဟူ၍ မရွိၾက။ ဤအခ်င္းအရာကို ကိယိုရအိ သတိျပဳမိသည္။

ဂ်ပန္ ဟိုကၠဴစာဆိုတို႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ တ႐ုတ္ အဘိဓမၼာဆရာႀကီးမ်ား၏ က်မ္းဂန္တြင္ ႏွံ႔စပ္ၾကသည္။ စ်ာန္ဂိုဏ္း ဗုဒၶဘာသာအယူကို ႏွစ္သက္ လိုက္နာၾကသည္။ ပန္းခ်ီမ်က္ေစ့ရွိၾကသည္။ ကိယိုရအိသည္ ႐ြက္ေလွမ်ားကို ပန္းခ်ီမ်က္ေစ့ႏွင့္ ျမင္သည္။ ေရလုပ္သားတို႔၏ ဘ၀ကို တ႐ုတ္အဘါဓမၼာျဖင့္ သံုးသပ္သည္။ ကိစၥမ်ားသည္၏ အျဖစ္ကို စ်ာန္သေဘာျဖင့္ ဆင္ျခင္သည္။ သို႔ျဖင့္ ဤဟိုကၠဴျဖစ္လာသည္။

ဂ်ပန္စကားလံုး အိဆိုဂသွ်ိ(=ကိစၥမ်ားသည္) သည္ ပါဠိစကားလံုး ဗဟုကိေစၥာ ႏွင့္ အနက္တူေသာ စ်ာန္၀ါဒီတို႔၏ လက္စြဲစကားတစ္လံုး ျဖစ္သည္ဟု ဆရာတို႔ ဆိုၾကသည္။ ဃရာ၀ါေသာ ဗဟုကိေစၥာ ဆိုသည္ကို သတိရစရာျဖစ္သည္။ ကိစၥမ်ားေျမာင္၊ ဤလူ႔ေဘာင္ ဆိုသည္ႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။

______________________________________

၇၉

ေဖ်ာ့ေတာ့ လျခမ္းေကြး

လွည့္ၾကည့္ဖို႔ရန္ မလြယ္ေသး

အလြန္ ခ်မ္းလွေအး

ကိယိုရအိ

ရာသီအလြန္ေအးသည့္အျဖစ္၊ လူတို႔အလြန္ခ်မ္းသည့္ အျဖစ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ လျခမ္းကေလးႏွင့္တြဲ၍ ဖြဲ႕ဆိုထားေသာ ဟိုကၠဴျဖစ္သည္။

ဂ်ပန္တို႔သည္ ေကာင္းကင္ၾကည္လင္လွ်င္ လျပည့္၀န္းကို ထြက္ၾကည့္ကာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ရွာၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ကား ၾသုဂုတ္လ၊ စက္တင္ဘာလ၊ ေအာက္တိုဘာလ သံုးလသည္ ဂ်ပန္သရဒရာသီျဖစ္သည္။ ေဆာင္းဦးရာသီဟု ေခၚၾကပါစို႔။ သရဒရာသီတြင္ ေကာင္းကင္ၾကည္လင္သည္။ လျပည့္၀န္းႀကီး အလြန္တင့္တယ္သည္။ လ၀န္းထဲတြင္ ယုန္ကေလး မုန္႔ေထာင္းေနသည္။ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဖားႀကီးလည္းရွိသည္။ သစ္ၾကမ္းပိုးအကိုင္းမ်ားကို ခ်ိဳင္ေနသူလည္း ရွိသည္။ ဤသို႔ အိႏိၵယျပည္ႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္တို႔မွ ေရာက္၀င္လာသည့္ ေရွးေဟာင္း၀တၳဳတို႔ျဖင့္ ေ၀ဆာေနေသာ လျပည့္၀န္းကို ေဆာင္းဦးရာသီတြင္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔ အစုအသင္းဖြဲ႕ကာ ထြက္ၾကည့္ၾကသည္။ လၾကည့္ပြဲေတာ္ ျဖစ္သည္။ လၾကည့္ရင္း စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္တို႔ကို စားၾက ေသာက္ၾကသည္။ ကဗ်ာလကၤာ ဖြဲ႕ဆို ၿပိဳင္ဆိုင္ၾကသည္။

အထက္ပါဟိုကၠဴတြင္ပါသည့္ လျခမ္းကေလးမွာကား ေဆာင္းရာသီအေအးေၾကာင့္ ေကြးေနေသာ လျခမ္းကေလးျဖစ္သည္။ လၾကည့္၀ါသနာ အလြန္ႀကီးေသာ ကိယိုရအိသည္ အျပင္ထြက္ခိုက္ လျခမ္းကေလးကို အလြန္ၾကည့္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေအးဒဏ္ႀကီးလြန္းသျဖင့္ လွည့္၍မၾကည့္ရဲ။ လွည့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ လည္ပင္းေပၚသြား၍ အေအးဒဏ္ခံရမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ါသနာကို စြန္႔ရပါသည္ဟု အေအးဘြဲ႕ထင္ရွားေအာင္ ဖြဲ႕ဆိုလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

လၾကည့္၀ါသနာႏွင့္ ေဆာင္းအေအးတို႔ကို ဖက္တြဲလိုက္သျဖင့္ အေအးဓါတ္က ႐ိုက္ခတ္ေသာအခါ ၀ါသနာဆီက ပဲ့တင္သံထြက္လာသည္။ ၀ါသနာက ႐ိုက္ခတ္ေသာအခါ အေအးဓါတ္ဆီက ပဲ့တင္သံ ထြက္လာသည္။ ဤသို႔ ပဲ့တင္သံ အျပန္အလွန္ထြက္ေအာင္ ဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ျခင္းသည္ ဟိုကၠဴစာဆိုအတတ္၏ သရဖူျဖစ္ေၾကာင္း ဟိုကၠဴပညာရွင္တို႔ မိန္႔ဆိုၾကပါသည္။

 _______________________________________

၈၀

သည္လိုညမ်ိဳးမွာ

လျပည့္၀န္းကို ၾကည့္မိပါ

အသုဘ ျပန္ခါ။     ။

ကိယိုရအိ

အထက္ပါ ျမန္မာျပန္တြင္ အသုဘ ဆိုေသာစကားလံုးကို မတတ္သာ၍ သံုးလိုက္ပါသည္။ ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာထံုးစံႏွင့္ ညီညြတ္ခ်င္မွ ညီညြတ္မည္။ အမွန္မွာကား မသာအိမ္မွအျပန္ ျဖစ္ပါသည္။ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟမ်ား မသာအိမ္သို႔ သြားေသာအခါ ကြယ္လြန္သူ ေကာင္းရာသုဂတိသို႔ ေရာက္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းသည္ကို ေတြ႕ဖူးပါသည္။ ၀မ္းနည္းသည့္ အထိမ္းအမွတ္ ျပသည္ကိုလည္း ေတြ႕ဖူးပါသည္။ ဤသို႔ မသာအိမ္မွ ျပန္အလာလမ္းတြင္ လျပည့္၀န္းႀကီး ထိန္ထိန္သာေနသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ မၾကည့္ပဲ မေနႏိုင္။ ၾကည့္ပါသည္။ လျပည့္၀န္း၏ သာယာပံုကို ခံစားမိသည္။ ၀မ္းနည္းမႈႏွင့္ ၀မ္းသာမႈသည္ လူတစ္ဦးတည္းမွာပင္ အျခားမဲ့ ျဖစ္ေပၚတတ္သည့္ ဓမၼတာကို စာဆိုသည္ မကြယ္မ၀ွက္ ဟန္မလုပ္ပဲ ထုတ္ေဖၚ တင္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ စာဆိုတို႔၏သေဘာသည္ ေျဖာင့္မွန္ တည္တံ့ရသည္ကို ယံုၾကည္ေသာ ကိယိုရအိ ျဖစ္ပါသည္။

_____________________  ဆက္ပါဦးမယ္  ____________________